Zingen

Zenuwen, daar moet je nooit tegen vechten, zegt mijn vriendin. En zij kan het weten want zij is musicus. Als je een optreden hebt, laat die zenuwen er dan maar zijn. Hoe hinderlijk ook, als je een instrument bespeelt en je handen trillen. Of als je zingt en je adem hapert.

Van vechten raak je nog meer uit je concentratie. Dan ben je niet meer  bezig met wat je zo mooi kan op een podium. Ze heeft gelijk en ik denk er altijd aan vlak voor ik ga zingen. Iets doen op een podium is je bloot geven.  Je laat iets kwetsbaars zien van jezelf. Maar ook je kracht. Ik vind dat mooi. Afgelopen zondag zong ik voor het laatst met mijn ensemble en ook een lied alleen.

Het uitzicht vanaf het podium op mijn kleurende kinderen maakte alles relatief.  Ik heb namelijk een clown als jongste dochter. Op school is daar niets van te merken, maar thuis des te meer. Tijdens ‘Have you seen the light?’ trok ze haar jas ondersteboven aan. Blij verbaasd over het resultaat. Bij ‘I’m so Misty’ trok ze mijn jas aan. Klappen werd nu nog leuker.  Bij het gevoelige ‘Orpheus with his lute’ greep ze mijn tas en dook onder de tafel. Toen ze bij ‘Fields of Gold’ met jas en tas voor het podium ging paraderen, moest ik ingrijpen. Terug op de stoel balanceerde bij ‘The bare necessities’ het deksel van de stiftendoos op haar hoofd. Toen ‘La Cucaracha’ voorbij was en ze eindelijk echt gek mocht doen, hoefde het niet meer. Ze wilde naar bed.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s