Wij hebben allemaal papieren (ook op Hofstijl.nl)

Kinderen mogen vanaf 26 juni 2012 niet meer staan bijgeschreven in het paspoort van de ouders, lees ik half maart in een brief van het ministerie van BZK.  Oké, registreer ik, dat moet ik dan even regelen want ik wil deze zomer naar Italië. In de praktijk betekent dat: de brief belandt op tafel, als ik geluk heb op een stapel, maar meestal ergens tussen de oude kranten, kindertekeningen, aantekenboekjes, speelgoed, oude sokken en lege plastic zakjes.

Na een week of wat duikt de brief weer op. Nu echt regelen! Ik maak een afspraak voor woensdag 25 april, de enige dag in de week dat ik kan. Kinderen moeten mee, vader eigenlijk ook. Wanneer regelen andere mensen dit soort dingen? Ik begrijp dat nooit. Met de kinderen naar het stadsdeelkantoor, gewapend met de juiste papieren.  ,,U hebt geen paspoort van de vader’’, dreunt de loketambtenaar. ,,Ik heb een kopie.’’ ,,Maar niet van de pagina waarop de kinderen staan bijgeschreven.’’ ,,Maar dat is precies dezelfde pagina als in mijn paspoort.’’  ,,Sorry mevrouw, dan kan ik u niet helpen.’’  Ze kijkt langs me heen. ,,Wie was er aan de beurt?’’

Ik vloek inwendig en bel de vader. Kan hij snel komen met zijn paspoort? Nee, want hij is op weg naar elders. Andere afspraak maken dan? vraag ik de ambtenaar tussendoor. Nee alles zit vol. En voor 1 mei moet de aanvraag binnen zijn anders heeft het kind geen geldig ID in het buitenland deze zomer. Ik word nog bozer. Het is razend druk bij het stadsdeel. Allemaal ouders met kinderen die dit op het laatste nippertje moeten regelen.  Vrijdagochtend dan maar proberen zonder afspraak; komen de kinderen maar wat later op school.  Waarom krijg ik pas zo laat een brief van het ministerie, mopper ik nog even door.

Een maand later wil ik de kaarten ophalen. De kinderen zijn bij hun vader, dan kunnen dit soort dingen even snel tussendoor. Lange rij bij het stadsdeelkantoor.   ,,Waar zijn de kinderen? ‘’vraagt de loketambtenaar als ik aan de beurt ben.  ,,Eh?’’ ,,Die moeten hun eigen kaart komen ophalen.’’ ,,Maar ze zijn 4 en 7 jaar…’’ ,,Het zijn hún papieren.’’  ,,Maar u hebt mijn kinderen toch al gezien? Meerdere malen’’, protesteer ik . ,,Sorry mevrouw, ik heb het ook niet bedacht.  Wie was er aan de beurt? ‘’

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s