GEZAG

politie-klompenNietsvermoedend kom ik de Hema uit, stap op mijn fiets als een agent me tegenhoudt en zegt dat ik niet op de stoep mag fietsen. Maar natuurlijk, hij heeft gelijk. Gezagsdragers worden al genoeg uitgejouwd. Ik doe daar niet aan mee. Je zou maar een agent zijn en telkens mensen tot de orde moeten roepen. Ik vind het opvoeden van mijn eigen kinderen soms al lastig. Met de fiets aan de hand loop ik verder. ,,Komt u eens even terug’’, roept hij mij na. ,,Ik zei dat u moest wachten.’’ Huh? ,,Ik wil u even spreken.’’
,,Je krijgt een boete hoor’’, sist een vrouw met een fiets aan de hand. Nu zie ik pas dat de agent haar rijbewijs in handen heeft en op een soort pinapparaat bezig is een boete uit te schrijven. ,,Fiets lekker weg, joh!’’ Welnee, denk ik naïef, die agent wil me even spreken, me even een uitbrander geven. Mag wel, eventjes. De vrouw moppert tegen de agent dat het pure willekeur is. De agent mompelt dat ze bezwaar kan maken. Ineens dringt tot me door dat hij mij misschien wél wil bekeuren. ,,U gaat mij toch geen boete geven he?’’, vraag ik. ,,Dat weet ik nog niet’’, zegt hij. ,,U reed wel op de stoep.’’ Ineens wordt de 4 havoleerling in mij wakker. Ja zeg, sta hier niet te wachten op een geldboete. Prima, de orde handhaven, maar vijf meter fietsen op de stoep in een stad? Kom nou. De agent gebaart mij te blijven staan, maar als hij naar achteren loopt, spurt ik weg. ,,Mevrouw, mevrouw’’, roept hij mij na. Ik race de straat uit, glimlach en voel me weer even zestien jaar. Het wordt nooit wat met die gezagsdragers in Nederland.

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

CPC-LOOP

foto cpc (11)Toen ik net in Den Haag woonde en onze dochter één werd, gaven we een feest. Leuk op zondagmiddag. Van het hardloop-evenement de City Pier City, had ik toen nog nooit gehoord. Blijkbaar nog niet ingeburgerd genoeg, hadden we ook geen seintje van onze prille Haagse vrienden gekregen. De eerste telefoontjes op zondagmiddag begonnen opgewekt met ‘we staan vast’, ‘we zijn wat later’ en werden gaandeweg wanhopiger en bozer: ‘wat is hier in godsnaam er aan de hand?’ en ‘ik draai om, bekijk het maar’. Stomme hardlopers. Nog stommere gemeente. Zet dan een bord langs de snelweg dat de binnenstad is afgesloten. Nu zeven jaar later ren ik de CPC jeugdloop met mijn twee meisjes. 2,5 kilometer. Mama ik ben moe, rode hoofden, pijnlijke voeten, want natuurlijk geen goede gympen. Maar doorgaan. En rennen. De beloning: een echte medaille. En ik? Ik was nog lang niet moe na de 2,5 kilometer. Zou nog uren kunnen rennen. Ik ga trainen. Volgend jaar ben ik misschien zelf zo’n stomme renner geworden. Heerlijk lijkt me dat.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De Gevlogen Persdiensten

Werken bij een bedrijf dat per 1 januari wordt opgeheven is een wonderlijke ervaring. Talloze malen hebben mijn GPD-collega’s van economie geschreven over ontslag. 45 mensen op straat? Peanuts, niet eens een nieuwsbericht. Nu zijn we het zelf.

Zelfs bij de meest rationele collega’s passeren alle stadia van emoties de revue. Eerst het  ongeloof en de woede, gevolgd door galgenhumor en collectieve meligheid. ‘Wie heeft er dienst op 31 december?’ Iemand plakt een geel stickertje met zijn naam op een breedbeeld televisie. Ik hoor mezelf aan de telefoon zeggen: ‘Ah, verschijnt dat rapport in februari 2013…hum ja…’Of mensen tegen mij aan de telefoon: ‘Zo, bestaan jullie nog?’

Thuis is er verdriet. Ooit de trotse Geassocieerde Persdiensten, toen de Gehalveerde en Geamputeerde Persdiensten, straks de Gevlogen Persdiensten. En het rare en meteen ook het normale is: tot die tijd gaan we gewoon door. Alles wordt anders, maar nu nog even niet. Verhalen worden gemaakt, krantenpagina’s gevuld.

De laatste weken begint er toch enig motivatieverlies op te treden. Al is het maar omdat iedereen in zijn hoofd bezig is met wat hij gaat doen na 1 januari. Sommigen hebben al een andere baan. Mijn collega showt haar nieuwe visitekaartjes, mijn andere collega kijkt gekweld weg. Maar ja, zij heeft al contact bij een uitgever. Ineens zijn mijn leuke collega’s mijn concurrenten geworden. Gelukkig verbroedert dat snel. We gaan voor onszelf beginnen en elkaar helpen. Ik voel eindelijk weer een opwinding. Ik ga freelancen en ik heb er zin in. Ook al heb ik duizenden concurrenten. En het gaat me lukken. Hoe dan ook. Maar eerst nog wat mooie verhalen bij de GPD. Nu het nog kan.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

De doodgeschoten juwelier

Niet lang nadat juwelier Ruud Stratmann in april werd doodgeschoten in zijn winkel Lapidee aan de Beeklaan, ging de straat op de schop. De Beeklaan, een veel te mooie naam voor dat stuk ten zuiden van de Weimarstraat. Zowel de Beek als de Laan zijn daar ver te zoeken. Als ik er langsfietste trof mij de treurnis van de dichte winkel met de tralies, het briefje op de deur en de opengebroken straat als een vers gedolven graf.

Het arresteren van de piepjonge verdachten maakte het er niet beter op. Wat een totaal zinloze dood. Is het nu erger om te worden doodgeschoten door een professional, die er met een vette buit vandoor gaat? Of door een stelletje onvolwassen snotneuzen die uit angst per ongeluk de trekker overhalen? Ruud Stratmann zal het een zorg zijn, zijn weduwe misschien des te meer.

Toch was er ook iets geks aan de hand met die juwelier. Omwonenden hadden soms een niet pluis gevoel als ze mensen daar in en uit zagen gaan. Geruchten gingen dat er geen moeilijke vragen werden gesteld als mensen sieraden van onduidelijke herkomst wilden laten omsmelten. Was dat waar? Die vragen doen er niet meer toe als iemand zo is afgeslacht.

Op de deur hangt nu een papier dat de winkel alleen via een telefoonnummer is geopend voor reparaties en handgraveren. Sieraden zijn voor 15 procent korting te koop. Wrang vind ik dat. Straks wordt het pand wellicht verkocht. Een nieuwe winkel zonder verleden. Hopelijk geen adviesbureau of kapper, daarvan zijn er al genoeg in de Beeklaan. De straat is in ieder geval bijna klaar.

Geplaatst in Columns | Een reactie plaatsen

Lekker vrij op woensdag

Woensdag is mijn vrije dag. Lekker. Even ontspannen. Even geen werk. Om 7 uur gaat de wekker, dat voelt al jaren alsof het midden in de nacht is. Met dichte ogen strompel ik naar de slaapkamers van de meisjes. De oudste heeft zich tegen die tijd al lang aangekleed, die lijkt op haar vader. Die ander moet ik met veel geduld en geknuffel wakker maken, waarna ze kreunt: ‘is het nu al weer ochtend?’; die lijkt dus op haar moeder.

Beneden koffie maken en boterhammen smeren. Mijn slaperige treuzeltante eet niet door. ‘Kom op, opschieten!’ hoor ik mijzelf iedere ochtend zeggen. Dan neem ik mij steevast voor de wekker de volgende dag een kwartier eerder te zetten. Zeker wanneer het wekelijkse glas melk omvalt.

Schone kleren dus ‘-ik wil die broek niet aan-’. Tandenpoetsen ‘-jongens, niet knagen op die borstel!-’  Gezicht wassen ‘-het washandje is te heet-’. Schoenen aan ‘-ik krijg de rits niet dicht-’. Jas aan ‘-nee niet die zomerjas, het is koud buiten-’. Dan op de fiets door de Haagse wijk Transvaal, levensgevaarlijk, maar dat terzijde.

Op school kusjes geven en zwaaien. Ik haal een keer diep adem. Op naar de sportschool. Even lekker uurtje zweten op de fiets. Ik beweeg zeker niet genoeg of zo. Daarna lampje kopen voor het kapotte nachtlichtje. Cadeautjes voor twee kinderfeestjes. Nu maar even doen, want in het weekend geen tijd. Even brood kopen, hoef ik dat ook niet op die drukke zaterdag te doen.

Alles is bij mij altijd even, denk ik. Even mijn leven leiden. Snel koffiedrinken, kinderen halen, naar turnen brengen, ophalen, eten koken, afruimen, kinderen in bad, voorlezen, in bed leggen. En morgen weer werken. Lekker. Even ontspannen. Even geen kinderen.

 

Geplaatst in Columns | Een reactie plaatsen

Gabriëlle Popken en de Poolse klusjesmannen

Het blijft wonderlijk hoe mensen met twee maten meten. In dit geval letterlijk. Hoe kun je achter een politieke partij als de PVV staan die een Polenmeldpunt instelt waarbij je klussende Polen kunt aangeven die ‘onze’ banen afpakken. Maar zelf als PVV-Eerste Kamerlid wel gebruik maken van die Polen om je huis te laten opknappen? Dat zijn van die vragen. Als journalist is het kicken om zoiets te horen en dat te kunnen opschrijven in de krant. Al moet je er soms op onverwachte tijden op uit, kinderen met babyfoon bij de buren achterlatend. Maar het de volgende dag overgenomen te zien door andere media, op sites en GeenStijl is nog eens eer van je werk. Heerlijk!

Wat mij toch niet loslaat is wat zo’n Gabriëlle Popken heeft gedacht als ze dat Poolse brabbeltaaltje in haar huis hoorde. Als Geert er maar niet achter komt? Grappige achternaam heeft ze trouwens. Ook al komt ze uit Limburg, ik hoor het zo iemand op zijn Brabants zeggen: Pupke. Klinkt eigenlijk veel te lief. Wat zouden Gabriëlle’s katholieke ouders die haar die engelachtige naam meegaven ervan vinden? Of hebben die linkse media het weer gedaan? Die Holländer? Want Pupke ontkent alles. Ze wist niet dat er Polen rondliepen in haar huis, zegt ze. Oh? Was dat Póóls? Als ik dat geweten had, Geert, dan had ik het nooit gedaan. Tsja, dat is ook een manier om te proberen het vege lijf te redden. Gewoon ontkennen.

Ze liegt dat ze barst, ik heb alle documenten ingezien. Maar ach en er is genoeg PVV-aanhang die te dom is om zelfs het nieuws te snappen. Zoals een reaguurder ergens schreef: ‘Als linkse mensen Polen laten klussen dan mag het zeker wel’.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Zwevend kiezen

Nu weet ik nog niet wat ik ga stemmen. En woensdag is het al zo ver. De campagne was nog niet begonnen of mij bekroop een dit-hebben-we-toch-al-kort-geleden-gehoord-gevoel. Bijna dezelfde koppen, bijna hetzelfde verhaal. In bananenrepublieken krijgen kiezers geld en cadeautjes, wij loze beloften. Waar we iedere keer weer in trappen.

Van die stemwijzer en het kieskompas word ik ook niet veel wijzer. Een aantal verkiezingen geleden kwam ik bij de ChristenUnie uit. Dat begrijp ik gewoon echt niet. Nu kwam er verrassend uit het Kieskompas dat ik me links in het politieke landschap bevindt. Dûh. Zo links ben ik trouwens helemaal niet. Nog maar een keer invullen dan. Mijn vriend kwam uit bij 50Plus. Nee, dat is hij nog lang niet en ja, daar schaamt hij zich voor. En terecht. Maar hij gaat dat zeker niet stemmen.

Beslissingen nemen wij niet op basis van rationele overwegingen, anders zou destijds ik wel ChristenUnie hebben gestemd. Wij laten ons leiden door emoties. Die kop van Rutte staat mij niet aan en ik hou niet van die rechtse praat gebaseerd op angst. Zoiets. Maar ja, die kop van Pechtold, en nog erger: Sap, vind ik ook niks. En PvdA wil ik niet stemmen.

Wat er ook uit debatten komt, wat er ook uit de testjes komt, uiteindelijk schijnen we toch weer voor die oude vertrouwde partij te kiezen. Maar ja, welke is dat? Ik heb nog een paar dagen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen