De doodgeschoten juwelier

Niet lang nadat juwelier Ruud Stratmann in april werd doodgeschoten in zijn winkel Lapidee aan de Beeklaan, ging de straat op de schop. De Beeklaan, een veel te mooie naam voor dat stuk ten zuiden van de Weimarstraat. Zowel de Beek als de Laan zijn daar ver te zoeken. Als ik er langsfietste trof mij de treurnis van de dichte winkel met de tralies, het briefje op de deur en de opengebroken straat als een vers gedolven graf.

Het arresteren van de piepjonge verdachten maakte het er niet beter op. Wat een totaal zinloze dood. Is het nu erger om te worden doodgeschoten door een professional, die er met een vette buit vandoor gaat? Of door een stelletje onvolwassen snotneuzen die uit angst per ongeluk de trekker overhalen? Ruud Stratmann zal het een zorg zijn, zijn weduwe misschien des te meer.

Toch was er ook iets geks aan de hand met die juwelier. Omwonenden hadden soms een niet pluis gevoel als ze mensen daar in en uit zagen gaan. Geruchten gingen dat er geen moeilijke vragen werden gesteld als mensen sieraden van onduidelijke herkomst wilden laten omsmelten. Was dat waar? Die vragen doen er niet meer toe als iemand zo is afgeslacht.

Op de deur hangt nu een papier dat de winkel alleen via een telefoonnummer is geopend voor reparaties en handgraveren. Sieraden zijn voor 15 procent korting te koop. Wrang vind ik dat. Straks wordt het pand wellicht verkocht. Een nieuwe winkel zonder verleden. Hopelijk geen adviesbureau of kapper, daarvan zijn er al genoeg in de Beeklaan. De straat is in ieder geval bijna klaar.

Geplaatst in Columns | Een reactie plaatsen

Lekker vrij op woensdag

Woensdag is mijn vrije dag. Lekker. Even ontspannen. Even geen werk. Om 7 uur gaat de wekker, dat voelt al jaren alsof het midden in de nacht is. Met dichte ogen strompel ik naar de slaapkamers van de meisjes. De oudste heeft zich tegen die tijd al lang aangekleed, die lijkt op haar vader. Die ander moet ik met veel geduld en geknuffel wakker maken, waarna ze kreunt: ‘is het nu al weer ochtend?’; die lijkt dus op haar moeder.

Beneden koffie maken en boterhammen smeren. Mijn slaperige treuzeltante eet niet door. ‘Kom op, opschieten!’ hoor ik mijzelf iedere ochtend zeggen. Dan neem ik mij steevast voor de wekker de volgende dag een kwartier eerder te zetten. Zeker wanneer het wekelijkse glas melk omvalt.

Schone kleren dus ‘-ik wil die broek niet aan-’. Tandenpoetsen ‘-jongens, niet knagen op die borstel!-’  Gezicht wassen ‘-het washandje is te heet-’. Schoenen aan ‘-ik krijg de rits niet dicht-’. Jas aan ‘-nee niet die zomerjas, het is koud buiten-’. Dan op de fiets door de Haagse wijk Transvaal, levensgevaarlijk, maar dat terzijde.

Op school kusjes geven en zwaaien. Ik haal een keer diep adem. Op naar de sportschool. Even lekker uurtje zweten op de fiets. Ik beweeg zeker niet genoeg of zo. Daarna lampje kopen voor het kapotte nachtlichtje. Cadeautjes voor twee kinderfeestjes. Nu maar even doen, want in het weekend geen tijd. Even brood kopen, hoef ik dat ook niet op die drukke zaterdag te doen.

Alles is bij mij altijd even, denk ik. Even mijn leven leiden. Snel koffiedrinken, kinderen halen, naar turnen brengen, ophalen, eten koken, afruimen, kinderen in bad, voorlezen, in bed leggen. En morgen weer werken. Lekker. Even ontspannen. Even geen kinderen.

 

Geplaatst in Columns | Een reactie plaatsen

Gabriëlle Popken en de Poolse klusjesmannen

Het blijft wonderlijk hoe mensen met twee maten meten. In dit geval letterlijk. Hoe kun je achter een politieke partij als de PVV staan die een Polenmeldpunt instelt waarbij je klussende Polen kunt aangeven die ‘onze’ banen afpakken. Maar zelf als PVV-Eerste Kamerlid wel gebruik maken van die Polen om je huis te laten opknappen? Dat zijn van die vragen. Als journalist is het kicken om zoiets te horen en dat te kunnen opschrijven in de krant. Al moet je er soms op onverwachte tijden op uit, kinderen met babyfoon bij de buren achterlatend. Maar het de volgende dag overgenomen te zien door andere media, op sites en GeenStijl is nog eens eer van je werk. Heerlijk!

Wat mij toch niet loslaat is wat zo’n Gabriëlle Popken heeft gedacht als ze dat Poolse brabbeltaaltje in haar huis hoorde. Als Geert er maar niet achter komt? Grappige achternaam heeft ze trouwens. Ook al komt ze uit Limburg, ik hoor het zo iemand op zijn Brabants zeggen: Pupke. Klinkt eigenlijk veel te lief. Wat zouden Gabriëlle’s katholieke ouders die haar die engelachtige naam meegaven ervan vinden? Of hebben die linkse media het weer gedaan? Die Holländer? Want Pupke ontkent alles. Ze wist niet dat er Polen rondliepen in haar huis, zegt ze. Oh? Was dat Póóls? Als ik dat geweten had, Geert, dan had ik het nooit gedaan. Tsja, dat is ook een manier om te proberen het vege lijf te redden. Gewoon ontkennen.

Ze liegt dat ze barst, ik heb alle documenten ingezien. Maar ach en er is genoeg PVV-aanhang die te dom is om zelfs het nieuws te snappen. Zoals een reaguurder ergens schreef: ‘Als linkse mensen Polen laten klussen dan mag het zeker wel’.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Zwevend kiezen

Nu weet ik nog niet wat ik ga stemmen. En woensdag is het al zo ver. De campagne was nog niet begonnen of mij bekroop een dit-hebben-we-toch-al-kort-geleden-gehoord-gevoel. Bijna dezelfde koppen, bijna hetzelfde verhaal. In bananenrepublieken krijgen kiezers geld en cadeautjes, wij loze beloften. Waar we iedere keer weer in trappen.

Van die stemwijzer en het kieskompas word ik ook niet veel wijzer. Een aantal verkiezingen geleden kwam ik bij de ChristenUnie uit. Dat begrijp ik gewoon echt niet. Nu kwam er verrassend uit het Kieskompas dat ik me links in het politieke landschap bevindt. Dûh. Zo links ben ik trouwens helemaal niet. Nog maar een keer invullen dan. Mijn vriend kwam uit bij 50Plus. Nee, dat is hij nog lang niet en ja, daar schaamt hij zich voor. En terecht. Maar hij gaat dat zeker niet stemmen.

Beslissingen nemen wij niet op basis van rationele overwegingen, anders zou destijds ik wel ChristenUnie hebben gestemd. Wij laten ons leiden door emoties. Die kop van Rutte staat mij niet aan en ik hou niet van die rechtse praat gebaseerd op angst. Zoiets. Maar ja, die kop van Pechtold, en nog erger: Sap, vind ik ook niks. En PvdA wil ik niet stemmen.

Wat er ook uit debatten komt, wat er ook uit de testjes komt, uiteindelijk schijnen we toch weer voor die oude vertrouwde partij te kiezen. Maar ja, welke is dat? Ik heb nog een paar dagen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Hersenonderzoek

Als ik in Amsterdam ben wil ik altijd even naar mijn favoriete kledingwinkel Exota in de Jordaan. Vandaag ging dat niet want de OV-fietsen waren op en ik heb geen tijd om te lopen. Ook wel goed eigenlijk. Bespaar ik geld. Terwijl ik in de metro stap besef ik wat een voorrecht het is om interessante personen te mogen interviewen voor je werk. Eerder Dick Swaab en deze week Victor Lamme, ook een hersenonderzoeker.

In zijn boek De vrije wil bestaat niet, schrijft hij dat wij dénken dat we beredeneerde en afgewogen besluiten nemen, maar eigenlijk zijn die besluiten dan al lang door andere delen van onze hersenen genomen. Is het besluit genomen, dan pas sijpelt het door naar onze rede, ons verstand. Die er meteen een mooi verhaal van maakt, verklaringen en motivaties zoekt om onze besluiten te rechtvaardigen.

Tevreden ga ik na het interview huiswaarts. Maar toch. Zal ik even langs Wwen fietsen, mijn favoriete winkel in Den Haag? Alleen even kijken. Als ik in de kleedkamer sta met vijf jurkjes denk ik: Natuurlijk had mijn brein al lang besloten dat er vandaag wel iets gekocht zou gaan worden. De eerste die ik pas is meteen geweldig. Groen met witte bolletjes. Prachtig. De rest is minder. ,,De eerste was raak hè,’’ zegt de verkoopster. ,,Dat is heel vaak zo. Alsof je dat aanvoelt. Dat je die dan ook vooraan hangt en als eerste past.’’ Zo is het dus, mijn brein weet gewoon meer dan ik.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Pinguïns

Mijn jongste dochter is jarig geweest. Wat moet ik nu weer trakteren op school. Zou mijn moeder zich dat vroeger ook hebben afgevraagd? Kan me niet voorstellen. De egel met kaas en druiven hebben we al een keer gedaan, de dropveters met een snoepvis ook. Op internet zie ik pinguïns van drop. Leuk! Ik scan de ingrediënten: satéprikkers, schuimbanaantjes (voetjes),  marshmallows (lijfje), trekdrop (armen), kokindjes (hoofdje), rijstsnoepjes (snavel) en piepschuim om de beesten in vast te nagelen. ,,Ik dacht dat jij het jezelf wat makkelijker wilde maken,” zegt een vriendin als ik vraag waar je piepschuim kan kopen. ,,Wat trakteer jij dan?” ,,Wat dacht je van roze koeken?”

Maandagavond merk ik dat mijn satéprikkers te dik zijn, er blijft een spoor van zachte drop aan kleven. De schuimbanaantjes breken meteen in tweeën. Goed, geen voeten dus. De snavels waren uitverkocht en de dikkere alternatieven blijven nauwelijks zitten.

Ik denk aan de adviezen van school. Liever geen snoep. Een mandarijntje is ook lekker. Er zijn heel veel leuke en gezonde traktaties. Onzin, denk ik. Overgewicht bestrijden doen mensen maar thuis. Als je jarig bent moet je snoep eten. Zo goed en zo kwaad friemel ik de beesten in elkaar. Het piepschuim vind ik uiteindelijk in een doos met een nooit gebruikt tostiapparaat. Zie je wel, heel goed dat ik nooit wat weggooi. Na een uur moet ik toegeven dat het er leuk uitziet. Mijn dochter is verrukt als ze het ziet. Maar volgend jaar doe ik roze koeken.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De afdeling persvoorlichting

Meestal als ik een hoogleraar of specialist wil bellen voor een artikel, word ik gewoon doorverbonden. Maar als het over moeilijke onderwerpen gaat, lees: medische missers, gaan de luiken dicht. Bang voor een slechte naam en minder patiënten. Ziekenhuizen zijn steeds meer bedrijven geworden. Met afdelingen communicatie en persvoorlichting om de beeldvorming te stroomlijnen.

-,,Goedemorgen met het Academisch Ziekenhuis Maastricht.”

-,,Goedemorgen met Mayke Calis van de GPD, Geassocieerde Persdiensten, ik ben bezig met een artikel over weefselonderzoek en ik zou graag een patholoog spreken. Ik vroeg me af of er makkelijk fouten worden gemaakt bij weefselonderzoek. Hoe verloopt het proces van weefselafname tot aan de uitslag? Puur feitelijk als achtergrond artikel. Mijn verhaal is naar aanleiding van de fout die is gemaakt in het Bronovo-ziekenhuis, daar is de prostaat van een gezonde man verwijderd waardoor hij nu incontinent en impotent is. ”

–,,Ik verbind u door.”

–,,Goedemorgen met Mayke Calis van de GPD, ik ben bezig met een verhaal over …”

–,,Het afdelingshoofd is met vakantie. Ik kan u wel doorverbinden met de afdeling voorlichting, maar daar heeft u niks aan want als het afdelingshoofd er niet is kan niemand met de pers praten.”

–,,Goedemorgen met het Leids Universitair Medisch Centrum.”

–,,Hallo, met Mayke Calis van de GPD, ik ben voor een artikel in de regionale kranten op zoek naar een patholoog die me iets kan vertellen over weefselonderzoek….”

–,,Ik verbindt u door met het voorlichtingsbureau.”

–,,…”

–,,Met het voorlichtingsbureau van LUMC.”

–,,…..”

–,,Dan moet u de afdeling communicatie hebben. Ik verbind u door.”

–,,….”

– ,,U bent van de pers? Dan moet u de afdeling persvoorlichting hebben. Ik verbind u door.”

–,,..”

–,,Wij kennen het Bronovo heel goed. Daar doen we geen mededelingen over.’’

–,,Universitair Medisch Centrum Utrecht”

-,,Met Mayke Calis…. ”

-,,Het lijkt mij niet nodig daar een patholoog voor te spreken.”

–,,Maar dat wil ik graag voor mijn achtergrondverhaal.”

–,,Nou daar werk ik niet aan mee. Goedemiddag.”

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Zonder kinderen

Ongelukken kunnen alleen gebeuren als mijn kinderen bij anderen zijn. Zo lang ze bij mij zijn, kan hen niets overkomen. Zo krom kan ik denken. Zijn ze bij hun vader en rijdt hij met ze naar Zuid-Limburg, dan kan ik pas ontspannen na het verlossende sms-je dat ze veilig zijn aangekomen. Rij ik daarentegen met ze naar Brabant, dan kan er eigenlijk niks gebeuren. Mensen denken altijd dat ze zelf onsterfelijk zijn. Best wel raar.

Bijna twee weken zijn ze nu weg. Op vakantie in Zuid-Limburg. Eindelijk de vrijheid om te eten hoe laat ik wil. Boodschappen te doen om negen uur ‘s avonds, tussen de vrijgezellen met hun pizza’s en bier. Heel anders dan die moeders op woensdagochtend met hun gejaagde blik (drie uur de tijd om boodschappen te doen, te sporten, die sollicitatiebrief te schrijven, te stofzuigen en gezellig koffie te drinken met een vriendin).

Zonder kinderen is het leven echt rustiger. Dus wat doet een moeder dan? Die gaat haar leven weer hectisch maken. Volproppen. Door het huis te verbouwen bijvoorbeeld. Nu kan het. Ze organiseert een stoelendans van kamers. Kinderen naar de zolder, ik op hun kamer en mijn kamer wordt werk-, logeer- en rommelkamer. Uitgeput lees ik daarna de krant in één keer uit, hoef ik niemand te antwoorden, naar niemand te luisteren. Geen ruzie te sussen, geen spelletjes te doen, niemand te manen om op te ruimen, tanden te poetsen en nu eindelijk die pyjama aan te trekken. Hè, wat mis ik mijn kinderen. Kan niet wachten tot zondag. Maar eerst nog die autorit.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Avonddienst

Soms is het heerlijk, soms is het saai. Avonddienst op een redactie van een persbureau in de zomer. Van drie tot elf werken, terwijl tussen vijf en zeven de collega’s vertrekken. Zit je je eentje met alleen een collega van de eindredactie en sport.

Organisaties, personen en bronnen zijn op vakantie. Ook mails komen nauwelijks binnen. Best gek dat een land zo’n beetje stil lijkt te liggen in die zomermaanden. Gelukkig werd er asbest gevonden in een flat in Utrecht. Bewoners geëvacueerd. Normaal een klein berichtje op de binnenpagina’s, nu groot nieuws. En niet alleen in Utrecht, ook in Groningen, Emmeloord, Hoogvliet, Westerhaar en Stadskanaal dook ineens asbest op. Met als laatste vondst: in een binnenvaartschip tussen het tarwe.

Ik mijmer tussen journaals en Olympische Spelen door. Deze asbesthype zal ik niet missen als in januari onze persdienst GPD ophoudt te bestaan. De Plaspoelpolder waar de redactie zit evenmin. Maar het schrijven van mooie verhalen en interviews wel.

Met collega’s maken we grapjes. De één wil wel boswachter worden, de ander kapster. En wie heeft er eigenlijk weekenddienst op 31 december? We vragen ons af hoe zoiets gaat, opgeheven worden. Iedereen smeedt zijn eigen plannetje. En tot die tijd houden we de moed erin en schrijven we zo veel mogelijk mooie verhalen.

Bijvoorbeeld gisteren over het onderzoek van een neuroloog die aantoont dat patiënten met chronische onverklaarde pijn door training hun gedachten en emoties kunnen beïnvloeden, waardoor ze minder pijn voelen. Misschien kunnen wij ons ook trainen om minder pijn te voelen bij het naderende einde van de GPD.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Samengesteld gezin (ook op hofstijl.nl)

Op vakantie met een samengesteld gezin is op vakantie met een schoolklas. Twee plus twee kinderen is veel meer dan het dubbele. De kinderen zijn permanent uitgelaten alsof ze op schoolreis zijn. Dat blijkt doorgaans het meeste in restaurants, winkelcentra, op terrasjes of in de supermarkt.

Denk je net even rustig te kunnen uitblazen op een terrasje, klettert er een glas drinken kapot. Onderlinge vetes moeten blijkbaar altijd in restaurants worden beslecht, al dan niet door tussenkomst van een boos sissende vader of moeder. In Italië zijn ze wat dat betreft gelukkig wel wat gewend en doorgaans lachen ze vriendelijk naar alle bambini’s. In supermarkten helaas wat minder.

Waar wij als opvoedende ouders onze eigen kinderen normaal prima tot de orde kunnen roepen, verandert dat totaal als de bende van vier wordt losgelaten in een supermarkt. ‘Hierblijven’ is aan dovenmansoren gericht. ‘Zacht doen’ is Chinees en van ‘Niet overal aanzitten’ hebben ze ineens nog nooit gehoord. Na vijf minuten multitasken -wat eten we vandaag morgen en overmorgen? Hoe krijgen we dat mee in de auto? Hoe houden we dat goed bij 36 graden op weg naar een leuk stadje? Hoe heette die lekkere kaas ook al weer?- stijgt er een oorverdovend gebrul op uit een nabijgelegen gangpad. ,,Die van jou’’, reageert vriend A. De jongste van bijna vijf is gevallen bij het tikkertje doen.

Maar even later in de tent, het zwembad of op de camping gaan ze zo in elkaar op dat ze geen andere kinderen meer nodig hebben. Na bijna drie weken missen ze elkaar alsof het zusjes zijn. En dat zijn het misschien ook een heel klein beetje geworden.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen